Wspomnienia z Kairu-dzień 1 (długie)

Podróże / Wspomnienia z Kairu-dzień 1 (długie)

Autor	Wiadomość
Corrina	Posted: 17 Paź 2003 07:04:54 Od kilku miesięcy obiecuję sobie zrobić porządną stronę o moich podróżach, również o Egipcie, ale z czasem tak beznadziejnie, że do dziś nic nie wyszło.. Dlatego postanowiłam wrzucić chwilowo na grupę. Przepraszam, że "troszkę"" długie wyszło, ale krócej się nie dało :) Mam nadzieję, że poczujecie choć trochę tamtego klimatu. Polecam wersję ze zdjęciami: http://republika.pl/corrina/cairo Kair to dziwne miasto, pełne kontrastów, ale również wspaniałej atmosfery. Wiele osób, które przyjeżdżają tam tylko na jeden dzień, mocno zniechęca i odraża. To prawda-jest brudny, głośny, zatłoczony. Ale dzięki Bogu to nie wszystko, co może pokazać. Moje 2 dni oczywiście też są niczym, bo umówmy się, w tak krótkim czasie nie da się zobaczyć nic. Nie mam zielonego pojęcia, dlaczego to miejsce jest takie fascynujące, może dlatego, że kilkutysiącletnia kultura, której tak naprawdę nie rozumiemy, przeplata się ze wszystkimi dobrami świata doczesnego, tak zupełnie innego od tego, co znamy. Najbardziej nie mogę odżałować, że tak naprawdę dopiero po powrocie dowiaduję się coraz to ciekawszych rzeczy o miejscach, w których mnie nie było, coś mi się widzi, że jeszcze kiedyś się tam wybiorę. Tymczasem chcę wam przekazać to, co w tak krótkim czasie udało mi się zobaczyć i czego z pewnością nie zapomnę. 18.06.2003 środa Pobudka w środku nocy, czyli o 2:00. Teoretycznie o 2:40 autokar ma nas zabrać spod biura Ohod Tours znajdującego się niedaleko naszego hotelu, dokładnie naprzeciwko Hor Palace. Odbieramy z recepcji pudełka ze śniadaniem i pędzimy na miejsce zbiórki. Z naszego hotelu jedziemy tylko my. W recepcji jest co prawda kilka osób, ale jadą chyba z rezydentem. Przed biurem Tigera czekamy nieprzytomni kilkanaście minut zastanawiając się, czy autobus na pewno po nas przyjedzie. W końcu oddychamy z ulgą, jest, zatrzymuje się pod Hor Palce po drugiej stronie ulicy. Idziemy w jego kierunku, z autobusu wysiada jakiś mężczyzna, pyta, czy my to my, wszystko się zgadza i nagle zza autokaru wybiega jakiś typ, który po chwili zaczyna tłuc "naszego" pięściami. Podbiega drugi, próbuje go odciągnąć, ale po chwili trwa już prawdziwa bójka. Nie wiem już kto jest przeciwko komu, wiem tylko, że jest ich kilku i tłuką naszego kierowcę. Przerażeni wsiadamy do autokaru. Bijatyka trwa jeszcze chwilę i kończy się równie nagle, jak się zaczęła. Zbieramy ludzi z kolejnych hoteli. Mamy już spore opóźnienie, bo autokar zatrzymuje się jeszcze na kilka minut pod budynkiem policji turystycznej, gdzie prawdopodobnie zgłoszono całe zajście. Zanim dotrzemy do formującego się na przedmieściach Hurgady konwoju, dowiadujemy się, że musimy zmienić autokar, bo w naszym zepsuła się klimatyzacja, i że na miejscu zbiórki czeka już na nas nowy. To prawda. Przesiadamy się sprawnie i około 4:00 konwój w końcu odjeżdża. Jest jeszcze ciemno. Do wschodu słońca większość turystów śpi. A może raczej spać próbuje, bo pomimo, iż każdy ma w posiadaniu 2 miejsca, nie jest zbyt wygodnie. Słońce wschodzi z morza czerwoną kulą. Jedziemy bardzo monotonną trasą - po prawej morze, po lewej pustynia co jakiś czas zmieniająca się w góry. Krajobraz księżycowy. Krzyś nie czuje się dobrze, pechowo właśnie na wycieczkę dopadła go "zemsta faraona". Po jakimś czasie zatrzymujemy się na pierwszą i jedyną przerwę. Kawa, herbata, toaleta, śniadanie z hotelowych pudełek. Między 5:00 a 6:00 panuje miła temperatura, prawdopodobnie 20-kilka stopni. Po 20 minutach wyruszamy w dalszą drogę. Krajobraz powoli się zmienia, ale bywa, że na pustyni, która jeszcze przez jakiś czas nam towarzyszy, dostrzegam kilka wraków czołgów. PRZEDMIEŚCIA W końcu koło 10:00 dojeżdżamy na przedmieścia Kairu. Najpierw obowiązkowy policyjny punkt kontrolny, jakich w trasie widzieliśmy co najmniej kilka. Wszystko to podobno dla naszego bezpieczeństwa. Można by pomyśleć, że znajdujemy się w państwie policyjnym, umundurowani, uzbrojeni strażnicy i policjanci są na każdym kroku. Tak jest od przewrotu ekstermistów islamskich i zamachu terrorystycznego w Luksorze w 1997 roku, kiedy przed świątynią Hatszepsut terroryści rozstrzelali kilkadziesiąt osób, w tym 58 zagranicznych turystów. Ale teraz jest zupełnie inaczej. Na pierwszy rzut oka ta ciągła obecność uzbrojonych policjantów może powodować uczucie strachu. Po krótkim czasie łatwo się jednak do niej przyzwyczaić i poczuć naprawdę bezpiecznie. Takie właśnie uczucie towarzyszyło mi do końca naszego pobytu w Egipcie. Jedziemy obwodnicą, której Warszawa może Kairowi tylko pozazdrościć. Wzdłuż 4 pasmowej autostrady ciągnie się dziwne osiedle czerwonych, niedokończonych domów. Po powrocie do Polski dowiaduję się od znajomego mieszkającego w Kairze, że te budynki stoją tam w zasadzie nielegalnie, budowane są bez żadnego planu zagospodarowania terenu, właściciele nie mają pozwolenia na budowę. Domy są niedokończone, na ogół 2-3 piętrowe lub wyższe. Wystające z dachów druty świadczą o tym, że kolejne piętra czekają na ożenek najstarszego syna, potem kolejnego itd. Wtedy ojciec dobudowuje kolejne piętra. Powoli wyłaniają się dostrzegalnego już z daleka smogu wysokie wieżowce, może nawet 20-piętrowe, wyglądające na gigantyczne slumsy. Domy są leciwe, "obklejone" starymi klimatyzatorami, w niektórych oknach brak szyb, z innych zwisa pranie. Dookoła jeden wielki śmietnik. Kair wart jest ponad wszystko bacznej obserwacji, ponieważ to 12 milionowe miasto, w którym mieszkać mogłaby 1/3 mieszkańców całej Polski, jest jedyne w swoim rodzaju. Chce się je chłonąć w każdym calu, żeby nie umknął żaden szczegół. Ale obserwacja Kairu do łatwych nie należy. Trzeba mieć bardzo podzielną uwagę i stalowe nerwy. Jadąc przez miasto niejednokrotnie miałam serce w gardle. Styl jazdy oraz zasady panujące na ulicy, a raczej całkowity ich brak, są dla Europejczyka prawdziwą próbą nerwów. Jazdy Kairczyków nie da się porównać z niczym. Na ulicach, a w szczególności na skrzyżowaniach, panuje gigantyczny chaos. Światła, które nota-bene zauważyłam zaledwie na kilku skrzyżowaniach, w praktyce nie obowiązują. Pasy, znaki, kodeks drogowy, czy włączone światła lub używanie kierunkowskazów można włożyć między bajki. To tylko zbędne elementy sztuki poruszania się po mieście. Do tego dochodzi nieodłączny ryk klaksonów. W całym Egipcie obowiązuje swoisty kod porozumiewania się tą drogą, praktycznie zastępujący wszystkie przepisy. Każdy klakson oznacza co innego, jeden-powitanie, dwa-uważaj, trzy-zjeżdżaj itd. Do tego wszystkiego należy jeszcze dodać 2 elementy, które złożą się na całość obrazu. Jedną z nich są chodzące po ulicach osły, muły i konie, a Gizie również wielbłądy. Drugą - wszechobecni mieszkańcy miasta, przechodzący przez ulicę w absolutnie przypadkowym, losowo lub też celowo wybranym miejscu. MUZEUM EGIPSKIE Przebijając się przez ten barwny i fascynujący na swój sposób zgiełk (a podobno dziś nie ma korków!) dojeżdżamy do Muzeum Egipskiego. Przed czerwonym budynkiem ze złotą bramą czeka na nas przewodnik - Arab mówiący po polsku. Niby bez problemu można go zrozumieć, ale trochę śmieszny ten jego polski - mieszanka z rosyjskim wzbogacona o dość osobliwy akcent na pierwszą sylabę w każdym dłuższym słowie. Przed wejściem trzeba zapłacić 10 LE za każdy wniesiony aparat i 100 LE za kamerę. Znając te ceny wcześniej, zostawiamy ją celowo w autokarze a do środka wnosimy2 aparaty. Nie opłaca się kombinować - sprawdzają dość dokładnie każdą torbę, wracają każdego, kto chce wnieść nieopłacony aparat, nawet gdyby był zepsuty lub bez obiektywu. Zdjęć można robić do woli, ale bez flesza. Dlatego wcześniej przezornie zaopatruję się w film ISO 800. Zwiedzanie z przewodnikiem w ciągu 2 godzin to pomyłka. Sam przewodnik zaznacza, że gdyby przy każdym eksponacie zatrzymał się na 30 sekund, musielibyśmy spędzić w muzeum 9 miesięcy. Zwiedzamy z nim zatem dolne piętro, oczywiście bardzo wyrywkowo, a i tak zajmuje nam to ponad godzinę. Na górę daje nam już wolną rękę, ale mamy już tylko 45 minut. Najważniejsze to zlokalizować salę ze skarbami Tutenhammona. W ciemnym, klimatyzowanym pomieszczeniu spędzamy dłuższą chwilę. Słynna, zrobiona z ponad 11 kg złota maska faraona przykuwa uwagę i naprawdę trudno ominąć ją obojętnie. Równie fascynująca wydaje mi się biżuteria zgromadzona częściowo w tej samej, częściowo w sąsiedniej sali. Mamy ochotę na salę z mumiami, ale trzeba za nią zapłacić dodatkowo 40 LE, o czym wcześniej nas nie informowano. Brak czasu i żołądkowe kłopoty Krzysia ostatecznie decydują za nas. "INSTYTUT" PAPIRUSU Po wizycie w muzeum jedziemy do Gizy, gdzie niedaleko piramid znajduje się jeden z licznych, tzw instytutów papirusu. Spędzamy tam około pół godziny. Przewodnik pokazuje nam, w jaki sposób powstają malowane papirusy i jak wytwarzano je w starożytności. Zasadniczo chodzi jednak wyłącznie o komercyjny charakter tej wizyty. Mało kto decyduje się na zakup, ceny odstraszają. Następnie w położonej już bardzo blisko piramid restauracji jemy wczesny lunch (podobnie jak bilet wstępu do muzeum, wliczony w cenę wycieczki). Tradycyjny stół szwedzki, tradycyjnie bez smaku. PIRAMIDY Po lunchu uderzamy w kierunku piramid, które Giza wchłania sukcesywnie ze wszystkich niemal stron. Trudno sobie wyobrazić, że piramidy, które na sprytnie zrobionych zdjęciach z folderów czy pocztówek znajdują się na środku pustyni, w rzeczywistości wtapiają się w niszczące je miasto. Na piramidy mamy 45 minut. Zdecydowanie wystarcza, bo upał zaczyna się robić nie do zniesienia. Fotografujemy skrupulatnie każdą z piramid i spacerkiem okrążamy piramidę Cheopsa. O dziwo, liczni Arabowie na koniach i wielbłądach oferujący przejażdżki lub pamiątkowe zdjęcia po horrendalnych cenach nie są aż tak bardzo nachalni. Następne 5 minut spędzamy na tarasie z widokiem na wszystkie piramidy i Gizę w tle. Zdjęcia w tempie Japończyków i szybciutko : "yala, yala" - do autokaru, który zwozi nas do mieszkającego pod piramidami Sfinksa. Wejście na teren jego posiadłości kosztuje kolejne 10 LE, ale bilet mamy w cenie wycieczki. U Sfinksa spędzamy kolejne 10 minut no i generalnie obowiązek turysty w Egipcie mamy spełniony. Przyznaję, że odczuwam pewien rodzaj rozczarowania tym miejscem. Piramidy faktycznie są ogromne, trudno sobie wyobrazić, że widać je wyraźnie z samolotu lecącego na wysokości 10 000 m. Ale to prawda. Ich ogrom przytłacza. Przy nich czuję się bardzo maleńka. To, co budzi moje mieszane uczucia, to obraz piramid, jaki miałam w głowie przed przyjazdem - nie przedstawiające pełnej rzeczywistości zdjęcia z programów na Discovery, pokazujące piramidy wśród piasku, pozbawione komercji, miejsce, gdzie prowadzi się badania naukowe. W pewnym sensie wiedziałam, że jest inaczej, że miasto wdziera się co roku coraz bliżej, że kilka tysięcy lat po prostu musi zostawić jakieś swoje piętno. Rozczarował mnie kontrast wielkich kamieni z ogromną ilością betonu dookoła. PERFUMY Teraz pozostaje jeszcze jeden "obowiązkowy" punkt każdej wycieczki, czyli "fabryka perfum". Jest to przestronny sklep pełen szkła i luster oraz esencji będących wonnymi olejkami, całkowicie naturalnymi, jak powiadają wszyscy sklepikarze. Ponieważ nasz przewodnik nie radzi sobie jeszcze z przygotowaną mową na temat perfum, wykorzystuje moją znajomość angielskiego i godzę się zostać tłumaczką. Przedstawiciel sklepu opowiada w dość nudny sposób o asortymencie, zaletach oraz kosmicznych cenach swoich towarów. Jak zawodowa symultaniczna tłumaczka przekazuję naszej grupie wszystkie te informacje i pomimo upału, odnajduję w tej czynności pewien rodzaj zabawy. Pozwalam sobie czasem na prywatne wstawki o jakości towaru i wysokości cen. Cala grupa się śmieje, właściciel pyta dlaczego, a ja robię głupią minę i proszę, żeby opowiadał dalej, w środku nie mogę się jednak powstrzymać od śmiechu. Suma sumarum nikt nic nie kupił. Kończymy darmową szklaneczkę carcade i opuszczamy sklep. W zasadzie jest to oficjalny koniec dnia pierwszego. Jednodniowi wycieczkowicze wracają do Hurgadady. HOTEL Tymczasem okazuje się, że na nocleg zostajemy tylko my i angielskie małżeństwo - Anette i Paul. Mieli być jeszcze jacyś Niemcy, ale nękani przez cały dzień "zemstą faraona" nie marzą o niczym innym jak o powrocie do hotelu w Hurgadzie. Mimo to układ 2 na 2 wydaje się być całkiem sensowny. Byłoby znacznie gorzej, gdyby okazało się, że zostajemy sami. Autokar zawozi nas do hotelu "Middle East", gdzie żegnamy się z resztą grupy. Hotel znajduje się w Gizie, jakieś 10 minut samochodem od piramid. Do 4* brakuje mu co najmniej z 1,5, ale "kogo to obchodzi" ! (1) Hotel nie jest duży, choć w sumie ma 5 pięter. W gościnne progi wprowadza nas niemiecko i angielskojęzyczny przewodnik, który zajmował się dziś resztą grupy, kiedy my mieliśmy swojego polskiego przewodnika. Jest 17:45, o 18:30 umawia się z nami na tarasie 5 piętra, gdzie znajduje się restauracja. Właściwie to już dach. Mamy więc czas na prysznic, o którym marzyłam mniej więcej od momentu wejścia do nie klimatyzowanego muzeum, oraz na przebranie się. Odkrywamy zatem uroki naszego pokoju.Jest to rodzaj apartamentu zaczynającego się salonem połączonym z kuchnią a właściwie w pełni wyposażonym aneksem. Umeblowanie wskazywałoby na dłuższy charakter pobytu. Za salonem znajduje się łazienka z wanną, następnie mały korytarz a w nim.. następna łazienka. Apartament kończy się sypialnią z dużą szafą i telewizorem. Niestety same arabskie stacje. I wydawać by się mogło, że wszystko jest w jak największym porządku, nawet czystko, nie widać śladów jakiegokolwiek robactwa, jest może ciut mało przytulnie, ale.. coś jest nie tak. W pokoju jest dość głośno, klimatyzacja pracuje na najwyższych obrotach, świeci się światło. Właśnie! Jest dopiero 18:00, a jakoś nie widać światła dziennego. Nie ma okien, czy co? Są 2 okna, ale bardzo szczelnie zasłonięte grubą wiśniową kotarą. Już rozumiem.. Po odsłonięciu kotary moim oczom ukazuje się czerwono pomarańczowy szyb od windy lub kwadratowa studnia o wymiarach 10 na 10m, na której dnie właśnie się znajdujemy. Jesteśmy na samym dnie, choć, przypominam, nasz pokój mieści się na 1 piętrze. Poza koszmarnym uczuciem znajdowania się na dnie szybu vel studni elementem wzbogacającym widok z okna jest góra śmieci, która w owej dziurze zalega. Nie ma co się rozczulać, nikt nie mówił, że będzie przytulnie, mimo wszystko sądzę, że nie trafiliśmy najgorzej. Czyściutkie hotele bez takich widoków znajdują się 500 km stąd, w Hurgadzie. O 18:30 meldujemy się z Anglikami na dachu, gdzie po chwili kluczenia, odkrywamy, dość dziwną powiedzmy, restaurację. Słońce schowało się już za wyższymi blokami otaczającymi hotel, nawet tu nie opuszcza nas ryczący dźwięk wszechobecnych klaksonów. Welcome to Cairo! Anglicy mają nawet własny taras, ale dzięki temu cały zgiełk ulicy jest również u nich w pokoju. Nie wiadomo, co gorsze.. Spotykamy przewodnika, który po kolacji przedstawia nam propozycję spędzenia wieczoru. W zasadzie mamy 3 opcje, z czego jedna (zostanie w hotelu) odpada w przedbiegach. Drugą jest wybranie się na laserowy show przy piramidach za 15 USD od osoby, dodatkowo płatna również możliwość fotografowania. Wygrywa trzecia opcja. Kosztuje również 15 USD, ale za tą cenę czeka nas wieczór pełen atrakcji. Niezapomniany, wspaniały wieczór w Kairze. CAIRO BY NIGHT O zmroku udajemy się samochodem pod piramidy. Nie idziemy jednak na płatne miejsca w amfiteatrze, lecz do kawiarni znajdującej się dokładnie naprzeciwko Sfinksa, po drugiej stronie ulicy na małym skwerku. Niewielka, dwupiętrowa kawiarenka posiada na dachu taras i to właśnie stamtąd oglądać będziemy show. Piramidy i Sfinksa widać doskonale. Zamawiamy więc miętową herbatę aby ukoić nasze żołądki. W ten sposób słynne światło i dźwięk oglądamy praktycznie za darmo, nie licząc herbaty po 5 LE. Prawdę mówiąc show jest dość kiczowaty i mocno przereklamowany. Warto wpaść tu za darmo, żeby zrobić kilka fotek, 15 USD za wstęp to mocno wygórowana cena. Około 21:30 po zakończeniu spektaklu wsiadamy do busa i zaczynamy wieczorny, trwający około godziny rajd po mieście. Kierowca wozi nas najdziwniejszymi ulicami, od najbiedniejszych slumsów po bogate pasaże handlowe w centrum. Mijamy liczne meczety, z których muezini nawołują do wieczornej modlitwy. Ich śpiew miesza się z niekończącym się trąbieniem klaksonów. Wydaje się, że to miasto nigdy nie śpi - i jest to w istocie prawda. Handlowe ulice pełne kolorowych sklepów ze stałymi cenami, niemalże co drugi z nich to obuwniczy. Ceny podobno mają wysokie. Nasz przewodnik mówi, że zaopatruje się raczej na bazarach. Dochodzi 23:30 a ulice wciąż pełne ludzi. W zasadzie dopiero teraz zaczyna się życie. Sklepy choć w teorii otwarte do 22:00, wciąż są otwarte i pełne klientów. Na każdym skrzyżowaniu ktoś próbuje wcisnąć/sprzedać cokolwiek podróżnym w pojazdach - zegarki, chusteczki, naszyjniki z kwiatów jaśminu. Prawie wciskają ręce z towarem do samochodu. Szczególnie ujmuje mnie widok starszej kobiety, może 80-letniej i chorej, jak sądzę, która krąży między trąbiącymi autami z naręczem jaśminowych naszyjników. Później żałuję, że nie kupiłam choćby jednego. Kilka funtów dla niej byłoby górą złota, a naszyjnik zawsze można było ususzyć na pamiątkę. Po przeszło godzinie krążenia po kairskich ulicach docieramy do nad brzeg Nilu, gdzie za chwilę rozpocznie się najprzyjemniejsza część wieczoru. Z busa przesiadamy się do feluki - łódki żaglowej bez silnika, którą przez kolejną godzinę pływać będziemy po rzece. Jest to naprawdę niesamowite przeżycie i prawdziwy relaks po wyczerpującym i dłuższym niż za zwyczaj dniu. Podziwiamy podświetlone na zielono i biało meczety nad brzegiem oraz 5* hotele pnące się nad wodą w górę do nieba. Szczególnie fascynuje mnie okrągły, 20-30 piętrowy hotel Sheraton El Gezirah, który znajduje się na wyspie pomiędzy dwoma odnogami Nilu. Bardzo chciałabym przenocować tam choćby jedną noc, najlepiej na ostatnim piętrze i podziwiać panoramę tego niesamowitego miasta. Pytam przewodnika, ile może kosztować nocleg w takim hotelu, powiada, że koło 100 USD. Wydaje mi się to ceną zbyt niską, więc po powrocie do domu sprawdzam w Internecie i oczom nie wierzę - pokoje już od 70 USD. Od wody odbija się lekki chłodek, na pokładzie tylko 6 osób (z przewodnikiem i sternikiem), łódeczka cichutko jak po maśle sunie po rzece, w tle słychać śpiewy i nawoływania do modlitwy z meczetów, jakieś arabskie kawałki z mijających nas statków, całe miasto świeci od iluminacji - wszystkie hotele nad brzegiem, w tle meczety i domy, mosty i sklepy. Po prostu rewelacja !!!! Nasz przewodnik przechodzi sam siebie. Opowiada nam o mieście już 3 godzinę i widać, że wcale nie ma dosyć. Z wykształcenia archeolog, posiada tak ogromną wiedzę, którą chce nam chyba przekazać w całości. Moja głowa zaczyna parować od nadmiaru informacji. Koło północy kończymy nasz błogi rejs i wracamy do hotelu. Mijamy ulicę, na której znajduje się większość ambasad i przeprawiając się przez największy w Kairze Most 6 Października, kierujemy się do Gizy. Nocny Kair jest naprawdę fascynujący. Ledwo żywi padamy na łóżko. Przed nami krótka noc i kolejny długi dzień w Kairze. ---------------------------------------------------------------------------- ---- 1) Nie mogłam sobie odmówić przytoczenia popularnie używanego przez nas, a przede wszystkim naszą nową znajomą, Marylę, dowcipu, a raczej jego kwintesencji, która od chwili usłyszenia, była obecna do końca wyjazdu. Cytuję dowcip: "Ile orgazmów ciągu jednej nocy może mieć kobieta? A kogo to obchodzi!" Jeśli ktoś nie widzi w dowcipie nic śmiesznego, to jest to zrozumiałe, ponieważ jego śmieszność miała wartość w połączeniu tzw dowcipu sytuacyjnego i sposobu, w jaki został opowiedziany.
Jacek	Posted: 17 Paź 2003 08:15:53 Pozwól Coriino, że w kilku kwestiach uściślę Twoją wypowiedź. Pozwalam sobie to zrobić, gdyż firma, w której do niedawna pracowałem świadczy usługi budowlane jako kooperant dużego koncernu z UE, ten zaś gości na stałe między innymi również w Kairze. Niedawno wróciła grupa pracowników i dane mi było zapoznać się z ciekawymi materiałami jak również usłyszeć ciekawe rzeczy z ich kilkumiesięcznego pobytu. Najpierw obowiązkowy policyjny punkt kontrolny, jakich w trasie widzieliśmy co najmniej kilka. Wszystko to podobno dla naszego bezpieczeństwa. Można by pomyśleć, że znajdujemy się w państwie policyjnym, umundurowani, uzbrojeni strażnicy i policjanci są na każdym kroku. Tak jest od przewrotu ekstermistów islamskich i zamachu terrorystycznego w Luksorze w 1997 roku, kiedy przed świątynią Hatszepsut terroryści rozstrzelali kilkadziesiąt osób, w tym 58 zagranicznych turystów. Z tego co usłyszałem powodem takiej ilości wojska i policji jest również to, że w Egipcie od kilku lat panuje stan wojenny, spowodowane jest to możliwościami jakie posiada prezydent, w stanie wojennym może praktycznie jednoosobowo kierować całym zasobem militarnym państwa. Akurat ta informacja pochodzi z przekazu ustego więc nie daje za nią głowy, jeżeli na grupie jest ktoś kto może to potwierdzić lub zaprzeczyć to proszę :-) Jedziemy obwodnicą, której Warszawa może Kairowi tylko pozazdrościć. Wzdłuż 4 pasmowej autostrady ciągnie się dziwne osiedle czerwonych, niedokończonych domów. Po powrocie do Polski dowiaduję się od znajomego mieszkającego w Kairze, że te budynki stoją tam w zasadzie nielegalnie, budowane są bez żadnego planu zagospodarowania terenu, właściciele nie mają pozwolenia na budowę. Domy są niedokończone, na ogół 2-3 piętrowe lub wyższe. Wystające z dachów druty świadczą o tym, że kolejne piętra czekają na ożenek najstarszego syna, potem kolejnego itd. Wtedy ojciec dobudowuje kolejne piętra. Powodem jest również system ulg budowlanych, który obowiązywał poprzednio. Był na tyle mało precyzyjny, że nie określał czasu trwania i zakończenia inwestycji. Wielu bogatszych Egipcjan rozpoczęło inwestycje, kilkanaście lat temu pozostawiając straszące i niedokończone budowle i cieszy się ulgami do dnia dzisiejszego. Kair wart jest ponad wszystko bacznej obserwacji, ponieważ to 12 milionowe miasto, w którym mieszkać mogłaby 1/3 mieszkańców całej Polski, jest jedyne w swoim rodzaju. Dokładniej w Kairze na stałe jest około 18 milonów mieszkańców, natomiast w ciągu dnia liczba ta sięga 22 milionów. To, że jest jedynym w swoim rodzaju nie podlega dyskusji :-))) Z resztą między innymi to dzięki namowom kolegów pojechałem zobaczyć Kair i nie żałuję ani sekundy tam spędzonej. Podczas pobytu mieszkałem w Hotelu Europa (terytorialnie należy jeszcze do Gizy), któremu pomimo że ma kategorię tylko 3* nie mogę nic zarzucić. Pozdrawiam Jacek
Corrina	Posted: 17 Paź 2003 08:59:48 Pozwól Coriino, że w kilku kwestiach uściślę Twoją wypowiedź. (ciach) Nie neguję ani nie zaprzeczam wszystkiego, o czym piszesz. Moje informacje, między innymi dotyczące "niedokończonych osiedli" pochodzą od osoby na stałe mieszkającej w Kairze (jednym słowem rodowitego Egipcjanina, swoją drogą dość wysoko postawionego). Często zamęczam go na icq pytaniami o wszelkie możliwe wiadomości dotyczące samego Kairu, jak i całego Egiptu. W sumie najfajniej dowiadywać się "u źródła". A jak pewnie widać, bardzo mnie to wszystko interesuje ;) Z tym stanem wojennym to nie do końca tak, jak piszesz, ale dowiem się czegoś więcej, to dam znać :) Dokładniej w Kairze na stałe jest około 18 milonów mieszkańców, natomiast w ciągu dnia liczba ta sięga 22 milionów. Podejrzewam, że ile źródeł, tyle liczb. Ja się kilkakrotnie spotkałam z tymi 12 mln, więc tyle podałam. W sumie zawsze można zajrzeć do rocznika statystycznego :) pozdrawiam i dzięki za uwagi Kasia
Jacek	Posted: 17 Paź 2003 09:19:42 najważniejsze, że jedna informacja jest taka sama bez względu na źródło mianowicie, że miasto jest niesamowite, niepowtarzalne i warto je zobaczyć :-))) Pozdrowionka Jacek


° Forum ° Rejestracja ° Szukaj °